Τζιλβές

Άφησέ με να πάω, εκεί που δεν μπορώ. Άφησε με να δω, όσα δε θα ονειρευτώ. Το άρωμα του ονείρου κυκλάμινο μπουμπουκιαστό. Άφησέ με τον ουρανό, να ερωτευτώ. Άφησέ με της γης την τρέλα, να γευτώ. Μαγεία δεν έχουν πια τα πουλιά, γι’ αυτό πετάνε τόσο μακριά. Μη μου λες μυστικά, μη μιλάς στα κρυφά. Το φεγγάρι μην κρατάς, άλλο πια χαμηλά. Άφησέ με να φύγω, στις ακτίνες του ήλιου, δεν αντέχω να ζω. Άφησέ με να πάω στον αχό του ανέμου κι ας χαθώ, στου ονείρου τη δίνη που τρομάζει καθετί αληθινό.

Έχω χρόνο! Πάντα νομίζεις ότι έχεις... Όλοι γκρινιάζουν για τα λεφτά, για την ατυχία τους, για χίλια μύρια ψιλοπράγματα και έχουν την αυταρέσκεια να θεωρούν πως διαθέτουν σε αφθονία το πολυτιμότερο αγαθό... ΧΡΟΝΟ! Από τη στιγμή που γεννιέσαι ζεις μέσα σε μια πελώρια κλεψύδρα που μετρά αντίστροφα. Και αρκεί μοναχά μια τόσο δα ρωγμή για να χυθεί κάθε πολύτιμος κόκκος στιγμών σου και η ζωή να γελά χαιρέκακα σε βάρος σου, που ήσουν τόσο αφελής, να νομίζεις πως είσαι άφθαρτος, να νομίζεις πώς έχεις χρόνο... Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε το μέλλον και να φτιάχνουμε νοερά χρονοδιαγράμματα. Να βάζουμε ένα πρόγραμμα στη ζωή μας και να θέτουμε στόχους άλλοτε κοντινούς, απτούς, που σχεδόν τους αγγίζουμε κι άλλοτε άφταστους, ακατόρθωτους θα έλεγε κανείς. Μα, σπάνια σταματάς για να κοιτάξεις πίσω, να σκεφτείς τι έφτασες, τι εγκατέλειψες, τι κυνηγάς ακόμα. Απλά συνεχίζεις και θέτεις νέους στόχους, ξανά και ξανά. Γιατί; Γιατί επιμένεις πεισματικά πως έχεις μπόλικο...τι άλλο; Χρόνο. Κα...

Ένιωθα να βουλιάζω. Έβλεπα το φως να χάνεται. Έβλεπα εμένα να χάνομαι. Η επιφάνεια απομακρυνόταν και μετρούσα τις ανάσες μου αντίστροφα . Βυθιζόμουν στον πυθμένα της θάλασσας ολοένα και πιο πολύ. Έπεφτα μέσα στην αγκαλιά της καθώς άπλωνε γύρω μου τα θέλγητρά της και ας ήξερα πως δν υπήρχε επιστροφή. Χρόνια τώρα η Τζία έβλεπε το ίδιο όνειρο και πεταγόταν μουσκεμένη από τρόμο ως το κόκκαλο. Ήταν όμως, πλέον, αποφασισμένη να φιλήσει τον φόβο της με πάθος! Ήταν ο μόνος τρόπος να τον αντιμετωπίσει. Το καμπανάκι στην πόρτα της σχολής καταδύσεων ήχησε. Ένας γοητευτικός σαραντάρης τράβηξε ένα πολύχρωμο παραβάν πίσω απ'το ταμείο. Ψηλός, γυμνασμένος με αθλητικό ντύσιμο. Δεν μπορούσες να μην προσέξεις τα πράσινα μάτια κι ας μην ήταν μεγάλα και τις γκριζαρισμένες τρίχες που είχαν αρχίσει να ξεπροβάλλουν για να μαρτυρούν την ηλικία του. Σίγουρα ήταν ο τύπος της. Αλλά σίγουρα δεν ήταν κάτι πρωτότυπο γι'αυτόν να τραβάει τα βλέμματα. Την περιεργάστηκε για λίγα λεπτά κι έπειτα είπε ε...

Κάθε φορά που άκουγε τους δείκτες του ένιωθε μόνη, τόσο μόνη. Δεν κοιμόταν ποτέ με ρολόι στο δωμάτιο. Εκείνο το προκλητικό τικ-τακ την έκανε να νιώθει έτοιμη να αφήσει την τελευταία της πνοή στη γκιλοτίνα με τη λαιμητόμο να κρέμεται χαιρέκακα από πάνω της. Πάντα είχε ιδιαίτερη σχέση με το χρόνο. Δυνάστης εραστής. Πάντα της έκλεβε και κάτι. Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα. Εκείνη η τρυπίτσα στον καναπέ που έκανε το τσιγάρο της, της θύμιζε την ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα στη Σονάτα του Σεληνόφωτος. Άραγε, και τα δικά της μαλλιά να φαντάζουν χρυσά; Άραγε πόσο είχε ασπρίσει η καρδιά της; Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι το πρόβλημά μου η υπερβολή μου κι ό, τι αργεί απάντηση να στείλει Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.... Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο ...

           Ήταν ένα παράξενο πρωινό, ο τρόπος που ανακάτευε νευρικά τον καφέ της, το σπάσιμο των δαχτύλων της. Όλα αυτά που όφειλα να μην παρατηρώ, είχαν κάτι αλλόκοτο. Το μαύρο της σουτιέν διαγραφόταν μέσα από το λευκό της πουκάμισο και η φούστα της τόνιζε τις καμπύλες της. Ήταν πιο όμορφη από ότι συνήθως, αλλά είχε κάτι σκοτεινό, φαινόταν απ'το σπασμένο παράθυρο των ματιών της. Δεν ρώτησα, δεν μπορούσα να ρωτήσω. Από τότε που έπιασε δουλειά στο ίδιο γραφείο με εμένα, όλα άλλαξαν. Μου μιλούσε τυπικά, σαν να μην υπήρχα. Με κοιτούσε και ήταν λες και το βλέμμα της με διαπερνούσε. Λες και ήμουν διάφανος, αδιάφορος.      Αλλά όλα αυτά όφειλα να μην τα παρατηρώ. Στο κάτω κάτω ποιος άντρας προσέχει μια αλλαγή στα μαλλιά; Ένα καινούριο άρωμα; Ένα "σπάσιμο" στο βλέμμα; **************************************************************** I'm gonna feel every feelin' in the book tonight Fuck the hurt Fuck the pain Fuck the panic Fuck t...

Έρχονται κείνα τα πρωινά που όλα σου μοιάζουν ανούσια, αναίτια. Ένα άλφα στερητικό κλέβει από παντού τη χαρά και συ αρνείσαι να εγκαταλείψεις το κρεβάτι, μαλώνεις με τις αχτίδες του ήλιου που έχουν το θράσος να σε παρενοχλούν, με περισσή αυθάδεια και ο μόνος σύμμαχος φαντάζει το πάπλωμα που σε βοηθάει να κρυφτείς, να προσποιηθείς πως δεν υπάρχεις, πως δεν υπήρξες ποτέ. Είναι τούτες οι δύστροπες μέρες που σου κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις σαν την κουτσομπόλα γειτόνισσα: "Ποιος είσαι;", "Τι κάνεις στη ζωή σου;", "Πόσα λάθη έχεις κάνει;", "Πόσα σκοπεύεις να κάνεις ακόμα;". Ως κι ανάσα σου φαντάζει ανορθόγραφη, λανθασμένη τρόπον τινά. Θυμώνεις. Με σένα πρώτα. Με την ασυμβατότητά σου. Με την έλλειψη "φυσιολογικότητας" από τη ζωή σου. Απουσιάζουν όλα τα θεμιτά υποκοριστικά "δουλίτσα", "οικογενειούλα", "παιδάκια". Εσύ ονειρεύεσαι, αλλά ζεις σε μια εποχή που τα όνειρα φορολογούνται. Και όσο μεγαλύτε...

23/12/2018 Περίμενα την αδερφή μου με τη μικρή Λουίζα να έρθουν στο σπίτι για τον καθιερωμένο καφέ της Κυριακής. Ήταν η αγαπημένη μου μέρα της εβδομάδας, απολάμβανα το παιχνίδι με τη μικρή και το κους κους με την Άννα. Τον τελευταίο καιρό όμως, είχαν αλλάξει τα πράγματα. Η Άννα μετά το διαζύγιο ήταν μόνιμα μελαγχολική και αμίλητη. Από ψυχή της παρέας μεταμορφώθηκε σε πουλί που του ‘κλέψαν τη λαλιά. Συνήθως πηγαίνει στο παράθυρο και το βλέμμα της χάσκει σαν κάτι να γυρεύει, σαν να ψάχνει κάποιον γνωστό στους περαστικούς. Δεν έκλαιγε, μα φαινόταν πως είχε κλάψει. Καμιά φορά τα δάκρυα είναι τα λόγια της ψυχής, που στέκει άλαλη. Η μικρή ευτυχώς με συνήθισε και δε βάζει πια τα κλάματα όποτε την πλησιάζω, όπως παλιότερα. Της αρέσει να της διαβάζω παραμύθια και να μου δείχνει κάθε λογής μπιχλιμπίδια που φέρνει μαζί της. Τα κλειδιά στην πόρτα μ’ έβγαλαν απ’ τις σκέψεις. Από όταν είχα μετακομίσει στο σπίτι πριν 2 χρόνια, της είχα δώσει δικά της κλειδιά. «Ήρθατε;» Η μικρή ήρ...

Αν ήθελε κανείς να περιγράψει τη Λιλιάνα θα 'λεγε ότι μοιάζει με ξωτικό, έτσι λιλιπούτεια και μικροσκοπική που ήταν καμωμένη. Τόσο πολύ που σε 'κανε να πιστεύεις ότι κάπου φύλαγε τα διάφανα φτερά της. Αφοπλιστικά πράσινα μάτια με κίτρινες πιτσιλιές, ενός απρόσεχτου ζωγράφου, κοντοκουρεμένα κόκκινα μαλλιά αποκάλυπταν προκλητικά το μακρύ λαιμό της.    Έμοιαζε με χιονονιφάδα, σαν αυτή που είχε τατουάζ στον αυχένα, τόσο τέλεια ατελής, τόσο ανείπωτα μοναδική. Είχε αυτό το "κάτι" που σε μαγνήτιζε, σε μάγευε σαν σειρήνα κι έκανε αδύνατο να μείνεις μακριά της. Ίσως ήταν αυτή η ανάκατη αίσθηση μυστηρίου και μελαγχολίας που φορούσε για πέπλο και διαχεόταν αναπόφευκτα στην ατμόσφαιρα. Δεν ήταν μονάχα ποθητή, μα προκαλούσε ένα αίσθημα για να την προστατέψουν. Λες και μονομιάς καθένας που την προσέγγιζε μεταμορφωνόταν σε ιππότη που έπρεπε να τη σώσει απ'το δράκο.  Ίσως όμως αγνοούσαν ποιος ήταν ο δράκος. " Και εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό  να δω αλήθεια...